|
STOSUNKI POLSKO-BIALORUSKIE Marek Wierzbicki
|
|||||
|
Wstep W okresie miedzywojennym, w nastepstwie ustalen Traktatu Ryskiego z 18 marca 1921 roku, Bialorus podzielona zostala na czesc wschodnia - sowiecka, oraz zachodnia - polska. Bialorusini - obywatele polscy, zamieszkiwali polnocno-wschodnie wojewodztwa II Rzeczypospolitej, a wiec: wilenskie, nowogrodzkie, poleskie i wschodnia czesc bialostockiego. W roku 1931 ich populacja liczyla okolo 1.8 mln, czyli 47,6% wszystkich mieszkancow tego obszaru, natomiast odsetek Polakow siegal 36% (okolo 1.35 mln) [1]. Specyfika stosunkow polsko-bialoruskich polegala wowczas na tym, ze na podzialy narodowosciowe nakladaly sie podzialy spoleczne. Elity ekonomiczne (ziemianstwo) i spoleczno-polityczne (korpus urzedniczy, nauczyciele, kadra oficerska Wojska Polskiego, kler katolicki) ziem zamieszkiwanych przez Polakow i Bialorusinow mialy przede wszystkim charakter polski. Dominacje ludnosci polskiej na tym obszarze wzmacnial chlopski charakter ludnosci bialoruskiej (92%) - nie posiadala ona wlasnej klasy sredniej (burzuazja, kupcy) i jedynie bardzo nieliczna inteligencje [2], nie majaca w dodatku zadnego wplywu na masy chlopskie. Poza tym, kiedy znaczna czesc spolecznosci polskiej prezentowala niezwykle silne poczucie tozsamosci narodowej, bialoruska znajdowala sie dopiero na etapie ksztaltowania tej swiadomosci (swiadczy o tym chociazby fakt, ze pierwszy podrecznik gramatyki literackiego jezyka bialoruskiego opracowany zostal dopiero w 1918 roku). Dla wielu Bialorusinow okres miedzywojenny stal sie czasem glebokich rozczarowan. Wladze polskie nie zaspokoily ich narodowych (inteligencja) i ekonomicznych (chlopi) aspiracji. Zamiast realizowania postulatow autonomii kulturalnej, podjely one polityke polonizacji Kresow. Liczbe szkol bialoruskich systematycznie zmniejszano, tak ze z 346 szkol powszechnych tego typu, istniejacych w 1918/1919, w roku szkolnym 1937/1938 pozostalo: piec szkol powszechnych polsko-bialoruskich, czterdziesci cztery, w ktorych jezyk bialoruski byl jednym z przedmiotow nauczania i jedno gimnazjum [3]. Bialoruskie placowki kulturalne zamykano, a stowarzyszenia rozwiazywano. Elementem polityki polonizacyjnej byly rowniez: akcja osadnictwa wojskowego, sciaganie polskich urzednikow i nauczycieli z glebi kraju, czy wreszcie dzialalnosc Korpusu Ochrony Pogranicza. W rezultacie, pod koniec lat trzydziestych administracja kresowa byla zdominowana przez Polakow. Bialoruscy chlopi - nekani bieda i glodem ziemi - oczekiwali przeprowadzenia radykalnej reformy rolnej. Nie przykladali oni wiekszej wagi do spraw narodowych i pragneli przede wszystkim poprawy warunkow bytowych. Tego nie moglo jednak zapewnic mlode panstwo polskie, borykajace sie z wieloma problemami natury ekonomicznej i spolecznej. Nie zalatwienie nabrzmialych problemow spolecznych i ekonomicznych wsi kresowej przed wybuchem II wojny swiatowej zrodzilo w okresie pozniejszym konflikty miedzy bialoruska ludnoscia wiejska, a owczesnymi polskimi elitami Kresow: osadnikami wojskowymi, ziemianami, urzednikami, policja. W nastepujacy sposob charakteryzowano w prasie bialoruskiej (Bielaruski Front - 1.II.1939) nastroje ludnosci bialoruskiej w przededniu II wojny swiatowej:
POLISH-BELORUSSIAN RELATIONS UNDER
SOVIET OCCUPATION, 1939-1941
Last modified December 12, 2009 10:21 PM |