|
ZBRODNIE POPELNIONE PRZEZ
|
||||||
|
Dr Poliszczuk jest autorem: Prawa czlowieka w teorii i praktyce ZSRR, Prawa narodow w teorii i praktyce ZSRR, Zarys anatomii bolszewizmu [1978-1980 - trzy prace wydane w tak zwanym 'drugim obiegu'], Gorzka prawda - Zbrodniczosc OUN-UPA [1995], Ideologia nacjonalizmu ukrainskiego [1996 - rozprawa doktorska], Apokalipsa wedlug Wiktora Ukrainca [1996], Falszowanie historii najnowszej Ukrainy [1996], Ocena polityczna i prawna OUN i UPA [1997], Akcja Wisla proba oceny [1997], Zgineli z rak ukrainskich? [1997], Pojecie integralnego nacjonalizmu ukrainskiego [1997], Poslanie do braci Polakow [1998], Manowce polskich historykow [1998], Ukrainskie ofiary OUN-UPA [1998], Rok 1943 - OUN Bandery na Wolyniu. Dzialalnosc OUN Bandery w swietle 'Listow otwartych do Przywodztwa OUN Bandery' autorstwa Tarasa Bulby Borowca [2002], pieciotomowy cykl Integralny nacjonalizm ukrainski jako odmiana faszyzmu (Zrodla zbrodni OUN i UPA [2003], Dowody zbrodni OUN i UPA [2000 - dysertacja habilitacyjna], Nacjonalizm ukrainski w dokumentach, cz. 1 [2002], Nacjonalizm ukrainski w dokumentach, cz. 2 [2002], Nacjonalizm ukrainski w dokumentach, cz. 3 [2003]), Gwalt na prawdzie o zbrodniach OUN Bandery [2003], Ludobojstwo nagrodzone [2003], Gorzka prawda - Cien Bandery nad zbrodnia ludobojstwa [2005] publikacje zaznaczone tlustym drukiem sa
wciaz dostepne * * *
Zbrodnie OUN Bandery na ludnosci ukrainskiej - zmowa milczenia Tematyka masowych zbrodni, popelnionych na ludnosci ukrainskiej przez nacjonalistow ukrainskich z OUN Bandery (z reguly przez jej Sluzbe Bezpeky) w okresie drugiej wojny swiatowej i w pierwszych latach po jej zakonczeniu, jest rzadko jedynie poruszana w polskiej historiografii i publicystyce. [1] O zbrodniach tych nie wspomina sie, a tym bardziej nie pisze w dzisiejszym panstwie ukrainskim, szczegolnie w jego zachodnich obwodach. Nie podejmuje tego tematu wspolczesna nauka ukrainska. Sprawa zbrodniczej dzialalnosci OUN nie byla tez przedmiotem zainteresowania i badan historiografii sowieckiej. W wydanej w 1969 roku w Kijowie (w owym czasie stolica Ukrainskiej SRS) czterotomowej pracy Radianska Encyklopedija Istoriji Ukrajiny [2] nadaremno szukac hasel takich, jak: 'Bandera', 'banderowszczyzna', 'OUN', 'UPA', zas w haslach takich, jak: 'nacjonalizm', 'Wolyn', czy 'Halyczyna' nie ma nawet wzmianki o istnieniu i zbrodniczej dzialalnosci OUN i UPA. Dane szacunkowe [3] wskazuja, ze w latach 1941-1950, tylko w zachodnich rejonach Ukrainy OUN Bandery dokonala eksterminacji co najmniej 80 000 ukrainskiej ludnosci cywilnej - dane te nie obejmuja zbrodni, popelnionych na terenach powojennej Polski (tak zwanej Polski Ludowej). Analiza przyczyn, okolicznosci historycznych i ustalenie rozmiarow zbrodni, popelnionych przez OUN Bandery na ludnosci ukrainskiej pozwala na dokonanie wlasciwej kwalifikacji moralno-prawnej zarowno samej OUN, jak i jej dzialan. Dokonanie takiej kwalifikacji jest tym bardziej potrzebne, ze, pomimo sygnalizowania samego problemu od lat kilkunastu, ani nauka polska, ani ukrainska nie podjely badan nad zasadami ideologicznymi i zalozeniami programowych OUN. A w nich wlasnie upatrywac nalezy przyczyn zbrodni masowych na ludnosci polskiej i ukrainskiej, dokonywanych przez te formacje nacjonalizmu ukrainskiego. Zajmujacy sie problematyka stosunkow polsko-ukrainskich naukowcy polscy, ukrainscy, ale takze i zachodni postepuja bledna sciezka upatrujac przyczyn dokonania zbrodni w zaszlosciach historycznych. Ukazanie i analiza zbrodni dokonywanych przez formacje OUN na ludnosci ukrainskiej pozwala jednak na ustalenie ich rzeczywistych i naukowo niepodwazalnych motywow. W opracowaniu niniejszym pominieto zbrodnie OUN Bandery, dokonane na jej politycznych przeciwnikach (tak zwanych melnykowcach), byly one bowiem rezultatem walk miedzyfrakcyjnych, nie kwalifikujac sie zatem ani charakterem, ani rozmiarami do kategorii zbrodni przeciwko ludzkosci. Zbrodnie na ludnosci ukrainskiej, popelnione przez OUN Bandery, przedstawione sa w tym opracowaniu wedlug kryteriow, jakie OUN ustalila jako powod do likwidacji: przynaleznosc do tak zwanych kalakutow i lacinnikow, podejrzenie o sympatie do wladzy sowieckiej, odmowa poparcia dla metod dzialania OUN. Jakkolwiek przyczyny mordow byly rozne, z reguly o podlozu ideologicznym - jedynie sporadycznie dochodzilo do ich popelnienia przypadkowo w wyniku nieprzewidzianego rozwoju konkretnej sytuacji - zadne z nich i w zadnej mierze nie znajduja usprawiedliwienia z jakiegokolwiek punktu widzenia. Eksterminacja 'kalakutow' i 'lacinnikow' Sprawa ta wymaga pewnego ekskursu historycznego. Panstwo, jako jednostka organizacyjna spoleczenstwa, czesto wykorzystuje przekonania religijne ludnosci, utozsamianej z tym Panstwem, jako instrument dla realizacji swych celow politycznych. Podobniez, masy wiernych na omawianych terenach, najczesciej malo oswiecone, kierowane byly w Wiekach Srednich nie tylko przez swoich wladcow swieckich, ale tez przez przywodcow religijnych - hierarchow (wladza religijna). W roku 1596 czesc hierarchii prawoslawnej terenow nalezacych do Rzeczypospolitej zawarla z Rzymem Unie Brzeska tworzac Kosciol greckokatolicki (Unicki), ktory podlegajac papiezowi w Watykanie, zachowywal dotychczasowa, uksztaltowana w prawoslawiu liturgie, obrzadek i prawa - w tym prawo kleru do wstepowania w zwiazek malzenski. Niski poziom uswiadomienia mas wiernych sprzyjal przyjeciu i ugruntowania sie Unii, mimo sprzeciwu czesci hierarchow prawoslawnych. Ludnosc ruska (w XVI wieku nie bylo jeszcze mowy o ludnosci ukrainskiej) terenow wschodnich dzisiejszej Polski, Halicji, Wolynia i zachodniej Bialorusi, i nie tylko, czesto w drodze przymusu przeszla na grekokatolicyzm. Przyszedl czas zalamania sie panstwa polskiego i Rozbiorow (1772-1918). Zgodnie z powszechnie stosowana praktyka popierania przez Panstwo ktorejs z religii w tymze Panstwie (nawet, jezeli nie byla oficjalnie religia panstwowa, ale w jakims sensie utozsamiano ja z tym panstwem, czy tez popierala ona wladze swiecka tego panstwa), Rosja carska popierala na zaanektowanych przez siebie terenach prawoslawie, zwalczajac Kosciol greckokatolicki i masowo 'nawracajac' grekokatolikow na prawoslawie. W 1905 roku, pod wplywem wydarzen, zwiazanych z tendencjami niepodleglosciowymi i ambicjami socjalnymi w Cesarstwie Rosyjskim, nastal w Rosji czas reform. W ich nastepstwie wladze rosyjskie zgodzily sie, co prawda, na powrot "nawroconych" uprzednio grekokatolikow na lono katolicyzmu, ale nie obrzadku greckiego, lecz rzymskiego. Wielu bylych unitow sposrod ludnosci bialoruskiej i ukrainskiej skorzystalo z tej mozliwosci przyjmujac katolicyzm obrzadku rzymskiego [4]. Te wlasnie czesc ludnosci ukrainskiej (Bialorusini nie robili z tego problemu, chociaz czesc z nich przyjela na tej samej zasadzie katolicyzm obrzadku rzymskiego) okreslano w Bialostockiem i Lubelskiem, jako kalakutow, a na innych terenach lacinnikow. Wobec uksztaltowaniu sie w przeszlosci szablonu i tradycji, w ktorych religia rzymskokatolicka byla utozsamiana w tej czesci Europy z narodowoscia polska, OUN Bandery uwazala kalakutow i lacinnikow za narodowych odszczepiencow i na tej podstawie, nie majacej niczego wspolnego ze swiadomoscia narodowa tej grupy ludnosci, zostala ona zaliczona przez te organizacje do kategorii ludnosci ukrainskiej, podlegajacej eksterminacji. Pisze na ten temat jeden z czolowych dzialaczy politycznych i publicystow ukrainskich, Iwan Kedryn-Rudnyckyj [5]:
Nalezy jednak stwierdzic, i stwierdzenie to jest nie do podwazenia przy przyjeciu kryteriow uznanych powszechnie za naukowe, ze Kedryn-Rudnyckyj mimo, ze uchodzil wsrod Ukraincow nie tylko za intelektualiste, ale tez i autorytet, piszac o bojowkach banderowskich nazywa je "ukrainskimi". Utozsamiajac, bez uzasadnienia, Ukraincow z UPA Bandery popelnia tym niedopuszczalny blad w wywodzie logicznym - chociaz bowiem prawda jest, ze BANDEROWCY BYLI UKRAINCAMI, ale NIE WSZYSCY UKRAINCY BYLI BANDEROWCAMI. Ilu Ukraincow - kalakutow i lacinnikow - zginelo, zamordowanych przez OUN Bandery nie z powodu zdrady narodowej, lecz przekonan religijnych, dotychczas nie wiadomo, ale ze wspomnianej publikacji Kedryna-Rudnyckego wynika, ze wytyczne OUN Bandery, dotyczace ich eksterminacji, zostaly przez te organizacje wprowadzone w zycie. Przed historykami i badaczami tej tematyki (takze, a moze nawet glownie przed Instytutem Pamieci Narodowej w Polsce) stoi zadanie jej opracowania. Przy tej okazji warto zwrocic uwage na nastepujacy fakt - wielu sposrod zamordowanych Polakow nosilo nazwiska typowo ukrainskie, dla przykladu: Aleksander Pradun, czy Wladyslaw Soroka (Ostrowki i Wola Ostrowiecka). Wsrod wymordowanej przez banderowcow ludnosci polskiej okolo 5% nosilo typowo ukrainskie nazwiska. Nasuwa sie pytanie: czy nie byli to niegdysiejsi Ukraincy wyznania greckokatolickiego, po 1905 roku Ukraincy wyznania rzymskokatolickiego, ktorzy ostatecznie stali sie Polakami? Eksterminacja sympatykow (faktycznych i rzekomych) wladzy sowieckiej to be continued...
Copyright © 2006 Wiktor Poliszczuk
GENOCIDE COMMITTED BY UKRAINIAN NATIONALISTS
IN OCCUPIED POLAND
Last modified December 11, 2009 2:21 PM |
